een kijkje door de bril van Bep en Anna…

We zijn even oud en samen op een hotelkamer terecht gekomen. We zijn allebei dik in de vijftig, levensgenieters en vol goede ideeën! We weten wat er te koop is in het leven, maar dit hadden we nog niet meegemaakt. 
Onze royalklas kamer vonden we in eerste instantie hemels, maar geen balkon, maar ik, Bep, ben een roker. Maar met Anna, die zit vol begrip en heeft zelf ook ooit gerookt. In onze salon mag ik af en toe een sigaretje roken.
De andere kamers hebben een jacuzzi, maar wij hebben een enorme spiegel, die ons zeker 5 kilo lichter laat blijken.
Wij kijken ook graag TV, maar het lukt ons elke dag, na zeker een half uur proberen, op de knoppen te drukken, en dan eindelijk beeld.
We doen de TV niet meer uit want we weten zelf niet hoe we die TV hebben aangekregen.
En vandaag lukt het ons helemaal niet. We hebben Evert erbij gehaald, en voila, we hebben weer beeld, hij is onze reddende engel.
Maar veel kijken deden we niet, zo moe waren we van ons gebabbel en gelach.

Woensdagavond na een lekker diner nog even met z’n allen lekker bijkletsen, dachten wij, maar iedereen klets tegen GSM,Tabblad, Ipad en noem maar op!!!!!!!!!

Dus, tijd voor de “oudjes” om een flesje wijn te bestellen en ons terug te trekken in onze Royal Suite samen met Miriam en Marlies, om echt, echt te gaan praten onder het genot van een glaasje rode wijn.

Als afsluitertje de laatste dag afscheid van al onze Marokkaanse vrienden.
S’middags vrij spel voor ons vier dames betekende deze vrije tijd natuurlijk shoppen in Al Hoceima. Na de nodige Dirhams te hebben uitgegeven, nemen we een taxi, kosten E 0,70 terug naar het hotel. Dat ging als volgt: hand omhoog en binnen “no time” stond er een petit taxi voor onze voeten. Met z’n vieren propten we bepakt en bezakt in de taxi. Nadat er bijna een container omver gereden werd, merkte de chauffeur op dat er een persoon teveel in de taxi zat…….
Midden op de weg werden wij tussen het drukke verkeer eruit gezet, tot we op het lumineuze idee kwamen om twee taxi’s te nemen. Na een kamikaze-rit en natte broeken van angst en van het lachen bereikten we eindelijk en onverwachts toch nog heelhuids het hotel. We werden enthousiast door onze medebouwers ontvangen, maar ze waren een beetje ongerust geweest over ons. Eind goed, al goed. Deze geweldige week hebben we afgesloten met een heerlijke BBQ met als achtergrond het ruisen van de zee.
Bep en Anna

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>